«Εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, τα σκυλιά θα κοιτάξουμε;»

Του Στέλιου Φούντογλου

Ανεβαίνοντας την οδό Δημοκρατίας, στην πόλη της Κοζάνης έτυχε να γίνω μάρτυρας μιας πρωτοφανής επίθεσης αδέσποτων σε μια παρέα κοριτσιών. Τα φιλοζωικά μου συναισθήματα πολλές φορές υπερβαίνουν του λογικού. Είναι μέρος της κοινωνίας μας αυτές οι ψυχές που με τόσο δόλο και μανία περιθωριοποιούνται με αποτέλεσμα να γίνονται δημόσιος κίνδυνος για τους  περαστικούς σε κάθε σοκάκι της πόλης μας.

Αρκετές φορές χρειάστηκε να κατέβω από το σπίτι μου για να «υπερασπιστώ» κοπέλες ή ακόμα και  ηλικιωμένους,  που έτυχε να περνάνε την ώρα που η μανία των τετράποδων ήταν στο ζενίθ. Η κατάσταση αυτή δεν είναι τωρινή. Χρόνια τώρα θυμάμαι η πόλη της Κοζάνης να κατακλύζεται από  αδέσποτες ψυχές δείχνοντας την αδυναμία της εκάστοτε δημοτικής αρχής να χειριστεί ένα τόσο λεπτό ζήτημα.

Υπομονή...

Ο επικήδειος έρχεται στις 17 Ιουνίου…

Του Στέλιου Φούντογλου 

Ε ναι λοιπόν, μια χώρα των δέκα εκατομμυρίων προσελκύει τα βλέμματα του παγκόσμιου ειδησεογραφικού ενδιαφέροντος. Ταξιδάκια αναψυχής στη χώρα της καλοπέρασης και του ήλιου, ετοιμάζουν οι ανταποκριτές των ξένων ΜΜΕ με σκοπό το «ρεπορτάζ» που θα κάνει τους εταίρους μας να κατανοήσουν το πρόβλημα της Ελλάδας. Πηχυαίοι τίτλοι, δισέλιδα, αφιερώματα, έρευνες, άρθρα από ανθρώπους που δεν ήξεραν την ακριβή γεωγραφική θέση της Ελλάδας, αντικατοπτρίζουν την δήθεν ελληνική πραγματικότητα. Ξαφνικά όλα τα «δαιμόνια» της δημοσιογραφίας αναπαράγουν δηλώσεις που καταδικάζουν την Ελλάδα. Έχουν καταντήσει γραφικοί με το να προεξοφλούν το μέλλον της «αποικίας» τους.

Πικραμένη μου Ελλάδα...

Του Στέλιου Φούντογλου

«Πικραμένη» μου Ελλάδα σε νοσταλγώ και σε κατανοώ… Μαθαίνεις από τα λάθη σου και παραμένεις το κέντρο του κόσμου. Είσαι σε μια γωνιά και παρατηρείς τα κακουργήματα των φιλοξενούμενών σου. Δεν σε υπολογίζουν χρόνια τώρα. Περιμένεις υπομονετικά την επόμενη σελίδα σου, αλλά έχουμε μείνει στάσιμοι σε μια αραχνιασμένη σελίδα που δεν χωράει άλλες λέξεις, οι γραμματοσειρές εξαντλήθηκαν… Στο διάβα της ιστορίας σου έμαθες να συγχωρείς, τα φώτα του πολιτισμού σου περιορίστηκαν. Εκμεταλλευτήκαμε το όνομά σου για το συμφέρων των λίγων και των ευνοημένων και αφήσαμε στην άκρη τα «πιστεύω».

       

Καμένη μου Ελλάδα, κυβέρνηση δεν έχεις, υπηρεσιακά καμώματα δημιουργούν αβεβαιότητα και πολιτική ανισότητα. Ξανά σε εκλογές πηγαίνουμε Ελλάδα, γιατί στα δημοκρατικά μας χρόνια δεν μάθαμε να συνεργαζόμαστε, δεν μάθαμε το «εμείς» αλλά ισχυροποιήσαμε το «εγώ». Δυσοίωνες οι προβλέψεις Ελλάδα μου, η τύχη σου είναι στα χέρια των ξένων, τα δικά σου παιδιά «μαλώνουν» για μια αυτοδυναμία.

Όταν η μουσική σε κάνει να αφήνεις τις σκέψεις στην άκρη…

Πάρτε μια γεύση από τη νέα δουλειά του Monsieur Minimal

Εγέρθητι…

Του Στέλιου Φούντογλου

Οικονομική κρίση, επιβάρυνση με χρέη και φόρους, συμπίεση των κερδών στους μικροεπιχειρηματίες, αύξηση της ανεργίας ήταν λίγες από τις αιτίες, που οδήγησαν το 1924, το κόμμα του 3% (Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του Χίτλερ) να καταλάβει την εξουσία το 1933.

Ερχόμαστε στο σήμερα…

Η 6^η Μαΐου πέρασε χωρίς να αναδυθεί μια ισχυρή κυβέρνηση. Η κάλπη ανέδειξε την δύναμη της Αριστεράς που στο πέρασμα των χρόνων ανασυντάχθηκε και έρχεται σήμερα να πρωταγωνιστήσει. Ο λαός «επαναστάτησε» και η λαϊκή ετυμηγορία μίλησε. Η αγανάκτηση του ελληνικού λαού μέσα στη «νιρβάνα» της τιμωρίας έδωσε δύναμη και είσοδο στη Βουλή στη  Χρυσή Αυγή.

Morrissey - Everyday is like Sunday

Αγαπούλες πεινάω αλλά αγρότης δεν μπορώ βρε αδερφέ!!!

Του Στέλιου Φούντογλου

Έμαθα στην καλοπέραση και στο πλαστικό χρήμα, έμαθα να ζω με δανεικά, έμαθα να υποτάσσομαι στα θέλω μου, ζω για την στιγμή που λαχανιασμένος θα μπω στην τράπεζα και θα ζητήσω δανεικά για να μετατραπούν σε δίσκους λουλουδιών....

Διαψεύστηκα λοιπόν!!!! Είχα γράψει για νέους που πιστεύουν στην εναλλακτική ζωή, είχα γράψει για πεινασμένους ανθρώπους και εγκαταλελειμμένες γενιές. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να απαλλαχτείς από το πέπλο της καλοπεράσεις; Tης παχυλής θέσης στην καταραμένη καρέκλα, στην ταπείνωση του εγώ σου, παρακαλώντας τον πολιτικό που βρίζεις με μανία να σε βολέψει, να σταματήσεις να λες την λέξη βαριέμαι.... Ναι, πιστέψτε με υπάρχουν νέοι που στον λήθαργο τους αναφωνούν «βαριέμαι».

Κάντε τον γύρο του κόσμου σε 5 λεπτά

Από το κατηγορώ του πριν, στην καταδίκη του νέου…

Του Στέλιου Φούντογλου

Δεν ξέρω τελικά κατά πόσο αυτή η απαξίωση του πολιτικού συστήματος από όλους εμάς, προσφέρει «δάφνες» στην μελλοντική πορεία της χώρας μας. Αποτέλεσμα της τριβής αυτής, δυστυχώς, η εκλογική διαδικασία της 6ης Μαΐου ίσως να είναι η «ταφόπλακα» της σωτηρίας μας.

Και μιλώ φυσικά για τα πρόσωπα που επιλέχθηκαν από τα επιτελεία των κομμάτων για να αντιπροσωπεύσουν κάτι προδιαγραμμένο. Πρόσωπα ουρανοκατέβατα, απαίδευτα με την γενικότερη σημασία της πολιτικής, πρόσωπα που σε μια υγιή οικονομικά χώρα θα ήταν απλά στο περιθώριο. Πρόσωπα «βαφτισμένα» εν μια νυκτί σε σωτήρες, να διεκδικούν ψήφους χωρίς να έχουν συναίσθηση του όγκου και της σημαντικότητας αυτής της κίνησης προς την κάλπη.

Καλό βράδυ...