Στο χέρι μας είναι…

Του Στέλιου Φούντογλου

Νέες καλλιέργειες για να αυξήσεις το εισόδημά σου και να εκμεταλλευτείς τα ξεχασμένα χωράφια του παππού είναι μπροστά σου... Μην το σκέφτεσαι και σήκω από τον καναπέ να ενημερωθείς και να δημιουργήσεις!! Δεν είναι δύσκολο, απλά θα αφήσεις για λίγο το μεσημεριανό σου φραπέ ή espresso αν προτιμάτε και ίσως χρειαστεί να απενεργοποιήσετε για λίγο το λογαριασμό σας στο Facebook!!!

Μην αγχώνεστε, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής θα είναι εκεί και θα σας περιμένει.. Εκεί θα είναι και οι διαδικτυακοί σας φίλοι!!! Τα προγράμματα τρέχουν και είναι ευρωπαϊκά και μελιστάλαχτα.. Όχι, δεν θα πέσετε στα μάτια της μελλοντικής σας γυναίκας αν γίνεται αγρότης.. Κι αν πέσετε, μάλλον δεν ήταν η σωστή γυναίκα της ζωής σας!!!

Αλλά τι αγρότης;;; Ένας αγρότης ευρωπαϊκών προδιαγραφών!!! Το κροκοδειλάκι και τα περιποιημένα χέρια με την φροντίδα της Nivea σε περιμένουν!!!

Μην καταστρέψουμε, ίσως, την πιο σημαντική λέξη που είχαμε την ευκαιρία να ξεστομίσουμε!!

Του Στέλιου Φούντογλου

Πως θα μπορούσε κάποιος να συνδέσει την αγάπη με την καθημερινότητα, τη ρουτίνα, την πολιτική, τις σχέσεις, τον ίδιο τον άνθρωπο; Ξεχασμένη λέξη στα στόματα και τις καρδιές των πολλών σαν το χιλιοειπωμένο συγγνώμη που καλύπτει τις βεβιασμένες μας πράξεις. Δεν είναι μόνο η λέξη των πέντε γραμμάτων που ξεχάσαμε και υποτιμήσαμε ισχυροποιώντας το εγώ μας...

Μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, πολλές λέξεις φθείρονται και χάνουν την ουσία. Είναι η ανθρωπιά που χάσαμε στη φτώχεια των ανθρώπων, των συναισθημάτων, της ίδιας μας της ζωής. Θα την έχεις ακούσει πολλές φορές αυτή τη λέξη μα πια φοβάσαι να την καλοδεχτείς και να αφεθείς στα δικά της μονοπάτια.

Δεν είναι η αγάπη του έρωτα μονάχα χαραγμένη στα στόματά μας!! Είναι η αγάπη της φιλίας, της πολιτικής, της κοινωνίας που σε κάνει κάθε τόσο να κλείνεσαι στον εαυτό σου και να παλεύεις τις δυσκολίες. Μαζικές προσπάθειες αγάπης αχνοφαίνονται στον ορίζοντα ή περνούν μπροστά στα μάτια μας σε ασπρόμαυρη οθόνη θυμίζοντας το λησμονικό τότε!!

Σε σένα μιλώ μεταπολιτευτικέ άνθρωπε!!!

Του Στέλιου Φούντογλου

Και μείναμε μονάχοι έπειτα από διαπραγματεύσεις και παλληκαριές. Μείναμε μονάχοι μέσα στη φτώχεια του μυαλού μας και της κοινωνίας. Μείναμε μονάχοι χωρίς το κράτος πρόνοιας που τόσα χρόνια πελεκούσε το κομπόδεμα του υπαίτιου για την οικονομική κρίση δημόσιου υπαλλήλου.. 

Μένεις να κοιτάς χωρίς ίχνος επανάστασης να σου κόβουν τη σύνταξη και το μισθό σου. Οι γύρω μας ξεσηκώνονται κι εμείς ψάχνουμε για θύματα.  Σου ανοίγουν τη πόρτα της ευρωπαϊκής μετανάστευσης και  σε διασύρουν παγκοσμίως. Κι εσύ, εκεί, αποσβολωμένος με τα χέρια σου δεμένα !!!!

Είσαι μόνος, γιατί απέτυχες να ελέγξεις τη μανία των καιρών. Το μέτρο δεν το γνώρισες και ούτε το πλησίασες. Έλληνας των άκρων ήσουν μια ζωή και το μυαλό σου έπαιρνε αέρα μένοντας σε καιρούς του παρελθόντος. Κορδωνόσουν σε φίλους και γνωστούς για τα ουτοπικά επιτεύγματά σου…  

Ήσουν το κέντρο του κόσμου μεταπολιτευτικέ άνθρωπε!!! Όλοι δούλευαν για σένα. Ακόμα και σήμερα όλοι για σένα δουλεύουν. Πληρώνουμε ακριβά τα λάθη σου. Έμεινε μόνο του το σύστημά σου που κόπιασες να δημιουργήσεις και περιμένει να εξιλεωθεί..  Είναι πολλά τα 30 χρόνια μεταπολιτευτικέ άνθρωπε και θα τα πληρώσουμε ακριβά..

Ο Πολύτιμος Χρόνος των Ώριμων | Mario de Andrande

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες....

Η ανωνυμία που τείνει να γίνει αρθρογραφία..

Του Στέλιου Φούντογλου

Είναι πέντε, είναι δέκα, ή πολύ παραπάνω; Πόσοι άραγε να υποκρύπτουν την άποψη τους πίσω από την ασπίδα της ανωνυμίας; Νιώθεις αγανακτισμένος και διοχετεύεις το μίσος σου προς όλους σε αυτά τα παραθυράκια που σου δίνουν την δυνατότητα να μιλήσεις, να συζητήσεις, να ενισχύσεις.. Πολλές φορές πρέπει να δώσεις λύση, να ξεδιπλώσεις τη σκέψη σου, να υποστηρίξεις, να καταγγείλεις…

Οι «φόρμες ψυχανάλυσης» σε βοηθούν πολλές φορές να βγάλεις από τα εσώψυχά σου τον αρνητισμό και την μηδενικότητα που σε διακατέχει. Περιμένεις στη γωνία την ώρα που ο δημοσιογράφος θα αναρτήσει το «πικάντικο» και προκλητικό θεματάκι… Καταγγελτικός και μνησίκακος ο λόγος τις περισσότερες φορές.. Απορρίπτεις ευθύνες κατά παντός υπευθύνου και προδικάζεις αποφάσεις ως άλλη Θέμιδα!!

Ο Τρυγητής Σεπτέμβρης…

Του Στέλιου Φούντογλου

Είναι οι πρώτες μέρες του Τρυγητή Σεπτέμβρη που εδώ στα βόρεια η θερμοκρασία μας θυμίζει πρόωρα τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται. Πάντα ήταν δύσκολος ο χειμώνας στα μέρη μας! Είναι η εποχή του τρύγου, το μάζεμα των σταφυλιών που κάθε χρόνο τέτοια εποχή τα αμπέλια ζωντανεύουν από τις φωνές και τα χαμόγελα..

Τον λήθαργο των κλημάτων καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου, που υπομονετικά περίμεναν την φροντίδα του ανθρώπινου χεριού, πάντα με ευλάβεια και σεβασμό, έρχεται να «αφυπνίσει» η επερχόμενη επιτυχία του  κρασιού.. Η αγάπη και το μεράκι του καλλιεργητή πηγάζει από αυτή την επιτυχία.

Η δοκιμή των φίλων από το κρασί της περσινής χρονιάς επιταχύνει την προσμονή της καινούργιας συνταγής. Τα κοφίνια έχουν πλημμυρίσει τις γραμμές του αμπελιού και περιμένουν με την σειρά τους καθοδόν για τη στέρνα… Το χέρι προσεκτικά προσπαθεί να ξεμπερδέψει τα κληματόφυλλα και να αποκαλύψει τις λαμπερές και πελώριες ρόγες των τσαμπιών… Κάθε σειρά έχει και τη δική της ιστορία.

Με λίγη φαντασία γίνεται μπλε….

Είναι αυτός ο «κάβουρας» του Ιπποκράτη που απρόοπτα χτυπάει την πόρτα σου…

Του Στέλιου Φούντογλου

Για έναν έλεγχο ρουτίνας και ξεκινάμε…

Η πόρτα του ιατρείου κατά την έξοδο κλείνει και οι σκέψεις μετρημένες και αφηρημένες.  Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει.  Μια γρήγορη ανασκόπηση της ζωής σου περνάει από μπροστά σου χωρίς να το θέλεις… Το επιβάλλει η ασθένεια!!! Κατεβαίνεις τις σκάλες και τα πόδια σου τρέμουν από το άγχος και τον φόβο των συνεπειών που εμφανίστηκαν μπροστά σου… 

Στην έξοδο της πολυκατοικίας η σκέψη επικεντρώνεται στους δικούς σου ανθρώπους. Τα πρώτα βήματα καθοδόν για το σπίτι βαραίνουν. Το πρόσωπο μένει να κοιτάει χαμένο, οι ήχοι της πόλης βουβοί και ανούσιοι.

Η εξέταση έδειξε καρκίνο. Ο γιατρός είναι καθησυχαστικός μα γνωρίζει και δεν μιλάει…

-Βιοψία, την άλλη εβδομάδα θα μπούμε χειρουργείο…

Απελπιστική η διαρροή εγκεφάλων από την Ελλάδα

«........Καθώς οι ουρές των άνεργων Ελλήνων πληθαίνουν, όλο και περισσότεροι νέοι μεταναστεύουν στο εξωτερικό.

Οι έξοδοι με φίλους γίνονται όλο και πιο δύσκολοι για μένα. Οι φίλοι μου δραπετεύουν από την Ελλάδα ένας προς ένας, και την επόμενη φορά είναι πιο πιθανό να βρεθούμε για μία μπύρα στο Trafalgar's Square του Λονδίνου παρά στην πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη.

Τις τελευταίες δυο βδομάδες είδα δυο από τους καλύτερους φίλους μου να γίνονται μόνιμοι κάτοικοι Λονδίνου, αφήνοντας πίσω συντρόφους και παιδιά για να δουλέψουν στην Βρετανική πρωτεύουσα, και να δραπετεύουν από την "εργασιακή γη του πουθενά", αυτό στο οποίο έχει μετατραπεί η Ελλάδα λόγω της κρίσης.

Από το τηλέφωνο της χαράς στο τηλέφωνο της κατάσχεσης

Του Στέλιου Φούντογλου 

Ήταν εκείνες οι όμορφες εποχές του 2000 – 2009, η χρυσή εννιαετία για πολλούς που οι μισθοί ήταν στα ύψη και το κάθε νοικοκυριό είχε ένα δάνειο στην άκρη για να του θυμίζει τις υποχρεώσεις του. Τα τηλέφωνα χτυπούσαν συνεχώς... Στην απέναντι γραμμή, συνήθως, μια γοητευτική γυναικεία φωνή σε καλημέριζε με αυτό τον πλανευτικό τρόπο που μόνο το γυναικείο φύλλο γνωρίζει και σου πρόσφερε τραπεζικές υπέρ προσφορές. Τα γνωστά σε όλους «εμβάσματα» από τον Αϊ Βασίλη της τοκογλυφίας.

Ήταν καλές και ελκυστικές εκείνες οι προσφορές, δεν μπορούσες να αντισταθείς στο πειρασμό της πολυτέλειας. Στο κάτω κάτω της γραφής όλοι την δικαιούμαστε και όλοι θέλουμε να την ζήσουμε... Η πολυτέλεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα το πορτοφόλι να είναι γεμάτο πιστωτικές κάρτες και χαρτάκια από τραπεζικές συναλλαγές. Ο καιρός περνούσε και τα τηλέφωνα γινόντουσαν ενοχλητικά και συνεχή. Κάποιοι απέτυχαν και πρέπει να πληρώσεις....

Ένα ακόμα άρθρο, μια άποψη εντυπωσιασμού, θα ξεχαστεί…

Του Στέλιου Φούντογλου

Και ξανά στο ίδιο έργο θεατές… Λεφτά μπορεί να μην υπάρχουν για τον απλό και περιθωριοποιημένο πολίτη, αλλά το χρήμα κινείτε για άλλους τόπους και άλλες πολιτείες μακρινές. Είναι αυτές οι πολιτείες που ευημερούν οικονομικά και δεν έχουν ανάγκη από δείκτες ανεργίας και καμώματα που οργίζουν την κοινή γνώμη.

Τον επισκέφτηκε τον πληγωμένο τόπο ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και χάθηκε στις χειραψίες και στα επίσημα δείπνα… Είναι πολιτική επιτυχία να υποδέχεσαι τον Οικουμενικό πώς να το κάνουμε!!! Χαθήκαμε να μετράμε τα ευρώ που ξοδεύτηκαν για την Μητρόπολη Κοζάνης, για την επίσκεψη και στο προσκήνιο άλλα 300.000 ευρώ για την Μητρόπολη Φλώρινας…

Καλό μας βράδυ....