Ο Πολύτιμος Χρόνος των Ώριμων | Mario de Andrande

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες....

Η ανωνυμία που τείνει να γίνει αρθρογραφία..

Του Στέλιου Φούντογλου

Είναι πέντε, είναι δέκα, ή πολύ παραπάνω; Πόσοι άραγε να υποκρύπτουν την άποψη τους πίσω από την ασπίδα της ανωνυμίας; Νιώθεις αγανακτισμένος και διοχετεύεις το μίσος σου προς όλους σε αυτά τα παραθυράκια που σου δίνουν την δυνατότητα να μιλήσεις, να συζητήσεις, να ενισχύσεις.. Πολλές φορές πρέπει να δώσεις λύση, να ξεδιπλώσεις τη σκέψη σου, να υποστηρίξεις, να καταγγείλεις…

Οι «φόρμες ψυχανάλυσης» σε βοηθούν πολλές φορές να βγάλεις από τα εσώψυχά σου τον αρνητισμό και την μηδενικότητα που σε διακατέχει. Περιμένεις στη γωνία την ώρα που ο δημοσιογράφος θα αναρτήσει το «πικάντικο» και προκλητικό θεματάκι… Καταγγελτικός και μνησίκακος ο λόγος τις περισσότερες φορές.. Απορρίπτεις ευθύνες κατά παντός υπευθύνου και προδικάζεις αποφάσεις ως άλλη Θέμιδα!!

Ο Τρυγητής Σεπτέμβρης…

Του Στέλιου Φούντογλου

Είναι οι πρώτες μέρες του Τρυγητή Σεπτέμβρη που εδώ στα βόρεια η θερμοκρασία μας θυμίζει πρόωρα τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται. Πάντα ήταν δύσκολος ο χειμώνας στα μέρη μας! Είναι η εποχή του τρύγου, το μάζεμα των σταφυλιών που κάθε χρόνο τέτοια εποχή τα αμπέλια ζωντανεύουν από τις φωνές και τα χαμόγελα..

Τον λήθαργο των κλημάτων καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου, που υπομονετικά περίμεναν την φροντίδα του ανθρώπινου χεριού, πάντα με ευλάβεια και σεβασμό, έρχεται να «αφυπνίσει» η επερχόμενη επιτυχία του  κρασιού.. Η αγάπη και το μεράκι του καλλιεργητή πηγάζει από αυτή την επιτυχία.

Η δοκιμή των φίλων από το κρασί της περσινής χρονιάς επιταχύνει την προσμονή της καινούργιας συνταγής. Τα κοφίνια έχουν πλημμυρίσει τις γραμμές του αμπελιού και περιμένουν με την σειρά τους καθοδόν για τη στέρνα… Το χέρι προσεκτικά προσπαθεί να ξεμπερδέψει τα κληματόφυλλα και να αποκαλύψει τις λαμπερές και πελώριες ρόγες των τσαμπιών… Κάθε σειρά έχει και τη δική της ιστορία.

Με λίγη φαντασία γίνεται μπλε….

Είναι αυτός ο «κάβουρας» του Ιπποκράτη που απρόοπτα χτυπάει την πόρτα σου…

Του Στέλιου Φούντογλου

Για έναν έλεγχο ρουτίνας και ξεκινάμε…

Η πόρτα του ιατρείου κατά την έξοδο κλείνει και οι σκέψεις μετρημένες και αφηρημένες.  Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει.  Μια γρήγορη ανασκόπηση της ζωής σου περνάει από μπροστά σου χωρίς να το θέλεις… Το επιβάλλει η ασθένεια!!! Κατεβαίνεις τις σκάλες και τα πόδια σου τρέμουν από το άγχος και τον φόβο των συνεπειών που εμφανίστηκαν μπροστά σου… 

Στην έξοδο της πολυκατοικίας η σκέψη επικεντρώνεται στους δικούς σου ανθρώπους. Τα πρώτα βήματα καθοδόν για το σπίτι βαραίνουν. Το πρόσωπο μένει να κοιτάει χαμένο, οι ήχοι της πόλης βουβοί και ανούσιοι.

Η εξέταση έδειξε καρκίνο. Ο γιατρός είναι καθησυχαστικός μα γνωρίζει και δεν μιλάει…

-Βιοψία, την άλλη εβδομάδα θα μπούμε χειρουργείο…

Απελπιστική η διαρροή εγκεφάλων από την Ελλάδα

«........Καθώς οι ουρές των άνεργων Ελλήνων πληθαίνουν, όλο και περισσότεροι νέοι μεταναστεύουν στο εξωτερικό.

Οι έξοδοι με φίλους γίνονται όλο και πιο δύσκολοι για μένα. Οι φίλοι μου δραπετεύουν από την Ελλάδα ένας προς ένας, και την επόμενη φορά είναι πιο πιθανό να βρεθούμε για μία μπύρα στο Trafalgar's Square του Λονδίνου παρά στην πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη.

Τις τελευταίες δυο βδομάδες είδα δυο από τους καλύτερους φίλους μου να γίνονται μόνιμοι κάτοικοι Λονδίνου, αφήνοντας πίσω συντρόφους και παιδιά για να δουλέψουν στην Βρετανική πρωτεύουσα, και να δραπετεύουν από την "εργασιακή γη του πουθενά", αυτό στο οποίο έχει μετατραπεί η Ελλάδα λόγω της κρίσης.

Από το τηλέφωνο της χαράς στο τηλέφωνο της κατάσχεσης

Του Στέλιου Φούντογλου 

Ήταν εκείνες οι όμορφες εποχές του 2000 – 2009, η χρυσή εννιαετία για πολλούς που οι μισθοί ήταν στα ύψη και το κάθε νοικοκυριό είχε ένα δάνειο στην άκρη για να του θυμίζει τις υποχρεώσεις του. Τα τηλέφωνα χτυπούσαν συνεχώς... Στην απέναντι γραμμή, συνήθως, μια γοητευτική γυναικεία φωνή σε καλημέριζε με αυτό τον πλανευτικό τρόπο που μόνο το γυναικείο φύλλο γνωρίζει και σου πρόσφερε τραπεζικές υπέρ προσφορές. Τα γνωστά σε όλους «εμβάσματα» από τον Αϊ Βασίλη της τοκογλυφίας.

Ήταν καλές και ελκυστικές εκείνες οι προσφορές, δεν μπορούσες να αντισταθείς στο πειρασμό της πολυτέλειας. Στο κάτω κάτω της γραφής όλοι την δικαιούμαστε και όλοι θέλουμε να την ζήσουμε... Η πολυτέλεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα το πορτοφόλι να είναι γεμάτο πιστωτικές κάρτες και χαρτάκια από τραπεζικές συναλλαγές. Ο καιρός περνούσε και τα τηλέφωνα γινόντουσαν ενοχλητικά και συνεχή. Κάποιοι απέτυχαν και πρέπει να πληρώσεις....

Ένα ακόμα άρθρο, μια άποψη εντυπωσιασμού, θα ξεχαστεί…

Του Στέλιου Φούντογλου

Και ξανά στο ίδιο έργο θεατές… Λεφτά μπορεί να μην υπάρχουν για τον απλό και περιθωριοποιημένο πολίτη, αλλά το χρήμα κινείτε για άλλους τόπους και άλλες πολιτείες μακρινές. Είναι αυτές οι πολιτείες που ευημερούν οικονομικά και δεν έχουν ανάγκη από δείκτες ανεργίας και καμώματα που οργίζουν την κοινή γνώμη.

Τον επισκέφτηκε τον πληγωμένο τόπο ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και χάθηκε στις χειραψίες και στα επίσημα δείπνα… Είναι πολιτική επιτυχία να υποδέχεσαι τον Οικουμενικό πώς να το κάνουμε!!! Χαθήκαμε να μετράμε τα ευρώ που ξοδεύτηκαν για την Μητρόπολη Κοζάνης, για την επίσκεψη και στο προσκήνιο άλλα 300.000 ευρώ για την Μητρόπολη Φλώρινας…

Καλό μας βράδυ....

Τα δύσκολα τώρα ξεκινάνε....

Μιλάμε για το οξυγόνο μας, ως πότε;

Ρίξτε μια ματιά στο πελώριο μαύρο σύννεφο που έχει απλωθεί πάνω από την περιοχή της Κοζάνης…. Η φωτογραφία τραβήχτηκε χθες το πρωί από το χωριό Μεταξά… Τα σχόλια δικά σας!!!

Του Στέλιου Φούντογλου

Θα πάω κόντρα στο ρεύμα, δεν θα αναφερθώ σε κυβερνήσεις, εκλογές, αποτελέσματα και Αριστερούς. Αρκετά με τους διαξιφισμούς και τα παραπολιτικά. Ας κοιτάξουμε λίγο τα μεγάλα και πολλά προβλήματα που ταλανίζουν και κατακρεουργούν την περιοχή της Κοζάνης, την περιοχή μας, την πόλη μας, το σπίτι μας.

Αφορμή;

Αγναντεύοντας χθες το πρωί την πανέμορφη παραλίμνια περιοχή των Σερβίων από υψόμετρο 1700 μ. παρατήρησα ένα μαύρο σύννεφο να έχει σκεπάσει την πόλη της Κοζάνης. Φοβισμένος με την τραγική εικόνα που έβλεπα, ρουφούσα όσο περισσότερο οξυγόνο μπορούσα στον λίγο χρόνο που είχα, αποθηκεύοντας αποθέματα καθαρού αέρα μήπως και αντέξω την μαυρίλα της πόλης.

Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή μωρό μου...