Από το τηλέφωνο της χαράς στο τηλέφωνο της κατάσχεσης

Του Στέλιου Φούντογλου 

Ήταν εκείνες οι όμορφες εποχές του 2000 – 2009, η χρυσή εννιαετία για πολλούς που οι μισθοί ήταν στα ύψη και το κάθε νοικοκυριό είχε ένα δάνειο στην άκρη για να του θυμίζει τις υποχρεώσεις του. Τα τηλέφωνα χτυπούσαν συνεχώς... Στην απέναντι γραμμή, συνήθως, μια γοητευτική γυναικεία φωνή σε καλημέριζε με αυτό τον πλανευτικό τρόπο που μόνο το γυναικείο φύλλο γνωρίζει και σου πρόσφερε τραπεζικές υπέρ προσφορές. Τα γνωστά σε όλους «εμβάσματα» από τον Αϊ Βασίλη της τοκογλυφίας.

Ήταν καλές και ελκυστικές εκείνες οι προσφορές, δεν μπορούσες να αντισταθείς στο πειρασμό της πολυτέλειας. Στο κάτω κάτω της γραφής όλοι την δικαιούμαστε και όλοι θέλουμε να την ζήσουμε... Η πολυτέλεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα το πορτοφόλι να είναι γεμάτο πιστωτικές κάρτες και χαρτάκια από τραπεζικές συναλλαγές. Ο καιρός περνούσε και τα τηλέφωνα γινόντουσαν ενοχλητικά και συνεχή. Κάποιοι απέτυχαν και πρέπει να πληρώσεις....

Ένα ακόμα άρθρο, μια άποψη εντυπωσιασμού, θα ξεχαστεί…

Του Στέλιου Φούντογλου

Και ξανά στο ίδιο έργο θεατές… Λεφτά μπορεί να μην υπάρχουν για τον απλό και περιθωριοποιημένο πολίτη, αλλά το χρήμα κινείτε για άλλους τόπους και άλλες πολιτείες μακρινές. Είναι αυτές οι πολιτείες που ευημερούν οικονομικά και δεν έχουν ανάγκη από δείκτες ανεργίας και καμώματα που οργίζουν την κοινή γνώμη.

Τον επισκέφτηκε τον πληγωμένο τόπο ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και χάθηκε στις χειραψίες και στα επίσημα δείπνα… Είναι πολιτική επιτυχία να υποδέχεσαι τον Οικουμενικό πώς να το κάνουμε!!! Χαθήκαμε να μετράμε τα ευρώ που ξοδεύτηκαν για την Μητρόπολη Κοζάνης, για την επίσκεψη και στο προσκήνιο άλλα 300.000 ευρώ για την Μητρόπολη Φλώρινας…

Καλό μας βράδυ....

Τα δύσκολα τώρα ξεκινάνε....

Μιλάμε για το οξυγόνο μας, ως πότε;

Ρίξτε μια ματιά στο πελώριο μαύρο σύννεφο που έχει απλωθεί πάνω από την περιοχή της Κοζάνης…. Η φωτογραφία τραβήχτηκε χθες το πρωί από το χωριό Μεταξά… Τα σχόλια δικά σας!!!

Του Στέλιου Φούντογλου

Θα πάω κόντρα στο ρεύμα, δεν θα αναφερθώ σε κυβερνήσεις, εκλογές, αποτελέσματα και Αριστερούς. Αρκετά με τους διαξιφισμούς και τα παραπολιτικά. Ας κοιτάξουμε λίγο τα μεγάλα και πολλά προβλήματα που ταλανίζουν και κατακρεουργούν την περιοχή της Κοζάνης, την περιοχή μας, την πόλη μας, το σπίτι μας.

Αφορμή;

Αγναντεύοντας χθες το πρωί την πανέμορφη παραλίμνια περιοχή των Σερβίων από υψόμετρο 1700 μ. παρατήρησα ένα μαύρο σύννεφο να έχει σκεπάσει την πόλη της Κοζάνης. Φοβισμένος με την τραγική εικόνα που έβλεπα, ρουφούσα όσο περισσότερο οξυγόνο μπορούσα στον λίγο χρόνο που είχα, αποθηκεύοντας αποθέματα καθαρού αέρα μήπως και αντέξω την μαυρίλα της πόλης.

Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή μωρό μου...

Η κωλοτούμπα που φοβίζει…

Του Στέλιου Φούντογλου

Από μικρά παιδιά μαθαίναμε την γνωστή κωλοτούμπα, αυτή την κίνηση του κορμιού που με τόση δυσκολία προσπαθούσε ο γυμναστής να σε κάνει παιδί λάστιχο ενάντια στην θέλησή σου πολλές φορές. Ο καιρός πέρασε και η λέξη άλλαξε νόημα και σημασία. Χρησιμοποιείτε πια από επιφανείς προσωπικότητες της πολιτικής σκηνής και όχι μόνο.

«Γνωστός κωλοτούμπας ο τάδε», «η κωλοτούμπα πάει σύννεφο» και η κωλοτουμποδιάλεκτος συνεχίζεται κατά την προεκλογική περίοδο. Κάποιες κωλοτούμπες είναι γνωστές και άλλες στην αφασία του πανικού και της απόγνωσης γίνονται φαντασμαγορικές μέσα από μια ουτοπική αφήγηση του Αλέξη Κωστάλα.  Δεν είναι εύκολο πράγμα η κωλοτούμπα, χρειάζεται επιμονή και πείσμα! Η σωστή προετοιμασία φέρνει το απαιτούμενο αποτέλεσμα…

«Εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, τα σκυλιά θα κοιτάξουμε;»

Του Στέλιου Φούντογλου

Ανεβαίνοντας την οδό Δημοκρατίας, στην πόλη της Κοζάνης έτυχε να γίνω μάρτυρας μιας πρωτοφανής επίθεσης αδέσποτων σε μια παρέα κοριτσιών. Τα φιλοζωικά μου συναισθήματα πολλές φορές υπερβαίνουν του λογικού. Είναι μέρος της κοινωνίας μας αυτές οι ψυχές που με τόσο δόλο και μανία περιθωριοποιούνται με αποτέλεσμα να γίνονται δημόσιος κίνδυνος για τους  περαστικούς σε κάθε σοκάκι της πόλης μας.

Αρκετές φορές χρειάστηκε να κατέβω από το σπίτι μου για να «υπερασπιστώ» κοπέλες ή ακόμα και  ηλικιωμένους,  που έτυχε να περνάνε την ώρα που η μανία των τετράποδων ήταν στο ζενίθ. Η κατάσταση αυτή δεν είναι τωρινή. Χρόνια τώρα θυμάμαι η πόλη της Κοζάνης να κατακλύζεται από  αδέσποτες ψυχές δείχνοντας την αδυναμία της εκάστοτε δημοτικής αρχής να χειριστεί ένα τόσο λεπτό ζήτημα.

Υπομονή...

Ο επικήδειος έρχεται στις 17 Ιουνίου…

Του Στέλιου Φούντογλου 

Ε ναι λοιπόν, μια χώρα των δέκα εκατομμυρίων προσελκύει τα βλέμματα του παγκόσμιου ειδησεογραφικού ενδιαφέροντος. Ταξιδάκια αναψυχής στη χώρα της καλοπέρασης και του ήλιου, ετοιμάζουν οι ανταποκριτές των ξένων ΜΜΕ με σκοπό το «ρεπορτάζ» που θα κάνει τους εταίρους μας να κατανοήσουν το πρόβλημα της Ελλάδας. Πηχυαίοι τίτλοι, δισέλιδα, αφιερώματα, έρευνες, άρθρα από ανθρώπους που δεν ήξεραν την ακριβή γεωγραφική θέση της Ελλάδας, αντικατοπτρίζουν την δήθεν ελληνική πραγματικότητα. Ξαφνικά όλα τα «δαιμόνια» της δημοσιογραφίας αναπαράγουν δηλώσεις που καταδικάζουν την Ελλάδα. Έχουν καταντήσει γραφικοί με το να προεξοφλούν το μέλλον της «αποικίας» τους.

Πικραμένη μου Ελλάδα...

Του Στέλιου Φούντογλου

«Πικραμένη» μου Ελλάδα σε νοσταλγώ και σε κατανοώ… Μαθαίνεις από τα λάθη σου και παραμένεις το κέντρο του κόσμου. Είσαι σε μια γωνιά και παρατηρείς τα κακουργήματα των φιλοξενούμενών σου. Δεν σε υπολογίζουν χρόνια τώρα. Περιμένεις υπομονετικά την επόμενη σελίδα σου, αλλά έχουμε μείνει στάσιμοι σε μια αραχνιασμένη σελίδα που δεν χωράει άλλες λέξεις, οι γραμματοσειρές εξαντλήθηκαν… Στο διάβα της ιστορίας σου έμαθες να συγχωρείς, τα φώτα του πολιτισμού σου περιορίστηκαν. Εκμεταλλευτήκαμε το όνομά σου για το συμφέρων των λίγων και των ευνοημένων και αφήσαμε στην άκρη τα «πιστεύω».

       

Καμένη μου Ελλάδα, κυβέρνηση δεν έχεις, υπηρεσιακά καμώματα δημιουργούν αβεβαιότητα και πολιτική ανισότητα. Ξανά σε εκλογές πηγαίνουμε Ελλάδα, γιατί στα δημοκρατικά μας χρόνια δεν μάθαμε να συνεργαζόμαστε, δεν μάθαμε το «εμείς» αλλά ισχυροποιήσαμε το «εγώ». Δυσοίωνες οι προβλέψεις Ελλάδα μου, η τύχη σου είναι στα χέρια των ξένων, τα δικά σου παιδιά «μαλώνουν» για μια αυτοδυναμία.

Όταν η μουσική σε κάνει να αφήνεις τις σκέψεις στην άκρη…