Του Στέλιου Φούντογλου
«Πικραμένη» μου Ελλάδα σε νοσταλγώ και σε κατανοώ… Μαθαίνεις από τα λάθη σου και παραμένεις το κέντρο του κόσμου. Είσαι σε μια γωνιά και παρατηρείς τα κακουργήματα των φιλοξενούμενών σου. Δεν σε υπολογίζουν χρόνια τώρα. Περιμένεις υπομονετικά την επόμενη σελίδα σου, αλλά έχουμε μείνει στάσιμοι σε μια αραχνιασμένη σελίδα που δεν χωράει άλλες λέξεις, οι γραμματοσειρές εξαντλήθηκαν… Στο διάβα της ιστορίας σου έμαθες να συγχωρείς, τα φώτα του πολιτισμού σου περιορίστηκαν. Εκμεταλλευτήκαμε το όνομά σου για το συμφέρων των λίγων και των ευνοημένων και αφήσαμε στην άκρη τα «πιστεύω».
Καμένη μου Ελλάδα, κυβέρνηση δεν έχεις, υπηρεσιακά καμώματα δημιουργούν αβεβαιότητα και πολιτική ανισότητα. Ξανά σε εκλογές πηγαίνουμε Ελλάδα, γιατί στα δημοκρατικά μας χρόνια δεν μάθαμε να συνεργαζόμαστε, δεν μάθαμε το «εμείς» αλλά ισχυροποιήσαμε το «εγώ». Δυσοίωνες οι προβλέψεις Ελλάδα μου, η τύχη σου είναι στα χέρια των ξένων, τα δικά σου παιδιά «μαλώνουν» για μια αυτοδυναμία.
