Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ
«Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός.»Μάνος Χατζιδάκις
Αποχωρούν οι αγρότες
Μια live αυτοκτονία δοκιμάζει τα όρια της δημοσιογραφίας
Ο Budd Dwyer υπήρξε ένας μάλλον αξιοσέβαστος πολιτικός στην πολιτεία της Πενσυλβάνια. Στα 40 του χρόνια είχε ήδη διατελέσει βουλευτής και γερουσιαστής με το ρεπουμπλικανικό κόμμα στην πολιτεία της καταγωγής του και ήταν ένας φέρελπις υπουργός οικονομικών. Ένα σκάνδαλο ήταν αυτό που ανέτρεψε τις ισορροπίες της καριέρας αλλά και της ζωής του. Το 1986 βρέθηκε αναμεμειγμένος σε ένα σκάνδαλο που πήρε τεράστιες διαστάσεις στην πολιτεία της Πενσυλβάνια. Συγκεκριμένα κατηγορήθηκε για δωροδοκία ύψους 300.000 δολαρίων από επιχειρηματία που ενδιαφερόταν για την ανάληψη συγκεκριμένης εργολαβίας, μετά από ανώνυμη επιστολή που έφτασε στον κυβερνήτη της πολιτείας, Ντικ Θόρνμπεργκ.
Ο Dwyer ποτέ δεν αποδέχτηκε την ενοχή του. Αντίθετα υποστήριζε ότι παγιδεύτηκε από ανταγωνιστές του στο εσωτερικό του ρεπουμπλικανικού κόμματος. Το δικαστήριο πρότεινε στον Dwyer ποινή φυλάκισης πέντε ετών για να παραδεχτεί την ενοχή του και να αποκαλύψει το σκάνδαλο. Η απάντηση του Dwyer ήταν κατηγορηματικά όχι. Το αποτέλεσμα ήταν να του επιβληθεί ποινή φυλάκισης 55 ετών και χρηματικό πρόστιμο ανάλογο με τα λεφτά που υποτίθεται ότι εισέπραξε για τη δωροδοκία.
Στη συνέντευξη τύπου της 22ης Ιανουαρίου του 1987, ο Budd Dwyer, δήλωσε για μία ακόμη φορά ότι είναι αθώος. Παρότι όλοι ανέμεναν ότι θα παραιτηθεί προκειμένου να εκτίσει την ποινή του, ο ίδιος δεν είχε αυτή την πρόθεση. Τα τελευταία λόγια του ήταν ενδεικτικά της απόφασής του:
«Ευχαριστώ τον Θεό που μου έδωσε 47 χρόνια προκλήσεις, τονωτικές εμπειρίες, χαρούμενες στιγμές και πάνω απ’ όλα την καλύτερη σύζυγο και τα καλύτερα παιδιά που θα μπορούσε ένας άνθρωπος να επιθυμήσει. Η ζωή μου έχει πλέον αλλάξει χωρίς σημαντικό λόγο. Οι άνθρωποι που με καλούν και μου γράφουν είναι εξοργισμένοι και νιώθουν αβοήθητοι. Ξέρουν ότι είμαι αθώος και θέλουν να βοηθήσουν. Αλλά σε αυτό το έθνος, τη μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου, δεν υπάρχει τίποτα που μπορούν να κάνουν για να εμποδίσουν την τιμωρία μου για ένα έγκλημα που δεν διέπραξα. Ορισμένοι που με κάλεσαν είπαν ότι είμαι ένας σύγχρονος Ιώβ. Ο δικαστής Malcolm Muir επίσης σημειώνεται για τις μεσαιωνικές ποινές του. Αντιμετωπίζω μία μέγιστη ποινή 55 ετών στη φυλακή και πρόστιμο 300.000 δολαρίων επειδή είμαι αθώος. Ο δικαστής Muir έχει δηλώσει στον Τύπο ότι «αισθάνθηκε αναζωογονημένος» όταν βρέθηκαν ένοχοι και ότι προτίθεται να με φυλακίσει με σκοπό την αποτροπή των άλλων δημόσιων υπαλλήλων. Δεν θα ήταν αποτροπή ωστόσο γιατί κάθε δημόσιος υπάλληλος που με γνωρίζει, ξέρει ότι είμαι αθώος. Δεν θα ήταν μία δίκαιη τιμωρία γιατί δεν έχω κάνει κανένα λάθος. καθώς είμαι θύμα πολιτικής δίωξης, η φυλάκισή μου θα ήταν απλώς ένα αμερικάνικο γκουλάγκ. Ζητώ από αυτούς που πιστεύουν σε μένα να συνεχίσουν να είναι φιλικοί και να προσεύχονται για την οικογένειά μου, να εργάζονται ακούραστα για τη δημιουργία μιας αληθινής δικαιοσύνης εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες και να συνεχίσουν τις προσπάθειες για να με δικαιώσουν, έτσι ώστε η οικογένεια μου και το μέλλον των δικών τους οικογενειών να σταματήσουν να πάσχουν εξαιτίας της αδικίας που διαπράχθηκε εναντίον μου».
Αφού τελείωσε την ομιλία του, ο Budd Dwyer, έβγαλε από ένα φάκελο, ένα Μάγκνουμ 357. Αφού προέτρεψε όσους δεν αντέχουν τη θέα του αίματος να αποχωρήσουν από την αίθουσα και παρά τις προσπάθειες των δημοσιογράφων να τον αποτρέψουν ο Dwyer τράβηξε τη σκανδάλη και έπεσε νεκρός μπροστά στις κάμερες που κάλυπταν «ζωντανά» τη συνέντευξη τύπου.
Πολλοί θεατές ανάμεσα τους και αρκετά παιδιά είδαν «ζωντανά» τη αυτοκτονία του Dwyer. Τεράστια ήταν η συζήτηση που άνοιξε στη συνέχεια καθώς τα τηλεοπτικά κανάλια προβληματίζονταν για το αν θα έπρεπε ή όχι να προβάλλουν τη σκηνή και αν ναι με ποιον τρόπο ενώ φούντωσαν οι αντιπαραθέσεις για το πως πρέπει να λειτουργούν οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ σε αυτές τις περιπτώσεις. Αρκετά δίκτυα πάντως πρόβαλαν κανονικά τη συνέντευξη. Ο Tony Romeo, δημοσιογράφος που στεκόταν ακριβώς μπροστά στον Dwyer όταν εκείνος τράβηξε τη σκανδάλη, γεγονός που τον οδήγησε σε κατάθλιψη και μακριά από τη δημοσιογραφία για ένα διάστημα.
Όσον αφορά τον Dwyer άφησε πίσω του τρεις φακέλους. Στον πρώτο υπήρχε ένα σημείωμα για την οικογένειά του. Στο δεύτερο μία κάρτα δωρητή οργάνων και στο τρίτο ένα γράμμα για τον νέο κυβερνήτη της Πενσυλβάνια. Αρκετοί υποστήριξαν ότι ίσως ο Dwyer να οδηγήθηκε σε αυτή την απόφαση προκειμένου η γυναίκα του να διατηρήσει τη σύνταξή του, ξεχρεώνοντας τα υπέρογκα έξοδα της δίκης του.
ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ Ο Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΔΕΝ ΛΥΝΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Του Γιώργου ΚύρτσουΜικρή συμβολή
Ανεξάρτητα από το πώς χαρακτηρίζονται τα μέτρα, με βάση και την πολιτική στόχευση των ενδιαφερομένων, είναι φανερό πως είναι ανεπαρκή. Τα χρήματα που υποτίθεται ότι θα εξασφαλίσει το ελληνικό Δημόσιο φτάνουν δεν φτάνουν για να καλύψουν το ετήσιο «καπέλο» από τη διεύρυνση των περιθωρίων στα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων σε σχέση με τα επιτόκια των ομολόγων του γερμανικού Δημοσίου.
Το «πάγωμα» των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων θα εξοικονομήσει ένα ποσό της τάξης των 150 εκατομμυρίων ευρώ. Η περικοπή κατά 10% των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων εκτιμάται ότι θα αποφέρει σε ετήσια βάση 200 εκατομμύρια ευρώ. Η εισοδηματική λιτότητα θα εξοικονομήσει συνολικά 350 εκατομμύρια ευρώ, ένα ποσό που θεωρείται ελάχιστο σε σχέση με το θηριώδες δημοσιονομικό έλλειμμα. Αρκεί να αναφέρουμε ότι η δημοσιονομική βελτίωση που επιδιώκει η κυβέρνηση, αύξηση εσόδων και μείωση δημοσίων δαπανών, πρέπει να φτάσει ή και να ξεπεράσει τα 11 δισ. ευρώ, για να μειωθεί το έλλειμμα του 2010 σύμφωνα με τους στόχους του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης.
Σημαντική είναι η συμβολή της αύξησης του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα στη δημοσιονομική εξυγίανση. Εκτιμάται ότι το Δημόσιο θα αποκτήσει πρόσθετα έσοδα 1 δισ. ευρώ, με μία μέθοδο, όμως, που έχει σοβαρές παρενέργειες στον πληθωρισμό και στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Ο κ. Παπανδρέου παραδέχεται ότι η προσπάθεια για την πάταξη της φοροδιαφυγής θα χρειαστεί χρόνο για να αποδώσει. Γι’ αυτό άλλωστε προχώρησε στην αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης για τα καύσιμα. Ο ουσιαστικός έλεγχος των δαπανών που υπόσχεται η υπουργός Οικονομίας κ. Κατσέλη προϋποθέτει την καλύτερη οργάνωση των αρμόδιων υπηρεσιών και την αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας. Θα χρειαστεί χρόνος για να υπάρξουν θετικές εξελίξεις και σε αυτό τον τομέα, επομένως δεν μπορούμε να περιμένουμε ουσιαστική βελτίωση της δημοσιονομικής δυναμικής στη διάρκεια του 2010.
Την κατάσταση περιπλέκει η κακή πορεία της πραγματικής οικονομίας, η οποία υποχρεώνει τους κυβερνητικούς αρμόδιους να μεταφέρουν χρονικά την όποια βελτίωση της οικονομίας στο δεύτερο εξάμηνο του 2010.
Με την πραγματική οικονομία να πηγαίνει χειρότερα από τις αρχικές προβλέψεις της κυβέρνησης, το κόστος δανεισμού του ελληνικού Δημοσίου να έχει εκτοξευθεί και τα μέτρα που ανακοίνωσε ο κ. Παπανδρέου να είναι αμφίβολης ή περιορισμένης αποτελεσματικότητας, είναι σχεδόν μαθηματικά βέβαιο ότι δεν θα επιτύχουμε τους στόχους του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης.
Το ασφαλιστικό
Οι χειρισμοί γύρω από το ασφαλιστικό αναδεικνύουν το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο κινδυνεύει να περιέλθει η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Ο υπουργός Εργασίας κ. Λοβέρδος δημιουργούσε μέχρι προχθές την εντύπωση ότι η κρίση του ασφαλιστικού συστήματος θα αντιμετωπιζόταν με νέους πόρους. Ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου ξεκαθάρισε -αδειάζοντας με εντυπωσιακό τρόπο τον κ. Λοβέρδο- ότι η όποια λύση δεν πρόκειται να αναζητηθεί σε «νέους πόρους και νέους φόρους» αλλά στην ουσιαστική μείωση των δαπανών για την κοινωνική ασφάλιση.
Σε αυτό το πνεύμα ήταν και η παρέμβαση του πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου, με την οποία προετοίμασε το έδαφος για αύξηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης. Εάν κρίνουμε από τις αντιδράσεις του συνδικαλιστικού ΠΑΣΟΚ και τις διευκρινίσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, η κυβέρνηση βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του ασφαλιστικού πειραματισμού και δεν έχει ολοκληρωμένη άποψη για τις οικονομίες που θα επιτευχθούν μέσω της αύξησης των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης. Αυτό σημαίνει ότι η πολυσυζητημένη ασφαλιστική μεταρρύθμιση, όποια μορφή και να πάρει, δεν πρόκειται να έχει άμεση απόδοση στο δημοσιονομικό επίπεδο. Ο κρατικός προϋπολογισμός θα επιβαρύνεται ολοένα περισσότερο προκειμένου να εκπληρώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία βασικές οικονομικές υποχρεώσεις τους και ο δραστικός περιορισμός του δημοσιονομικού ελλείμματος θα αποδειχθεί πρακτικά αδύνατος.
Ο κ. Αλμούνια
Με τις χθεσινές του δηλώσεις ο επίτροπος κ. Αλμούνια άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να πάρει πρόσθετα μέτρα σε αναζήτηση της δημοσιονομικής, οικονομικής σωτηρίας της. Είπε ότι το Μάρτιο θα εκτιμηθεί η πορεία εφαρμογής των μέτρων και στη συνέχεια θα υπάρξουν οι αναγκαίοι έλεγχοι και οι διορθωτικές παρεμβάσεις. Ο Μάρτιος είναι πολύ κοντά και η επεξεργασία και η εφαρμογή ολοκληρωμένης οικονομικής πολιτικής πολύ μακριά για να βελτιωθεί ουσιαστικά η κατάσταση πριν από τον πρώτο κοινοτικό έλεγχο.
.jpg)
Φοιτητικές παρατάξεις στα ελληνικά ΑΕΙ
Του Ι. Καράκωστα αντιπρύτανη του πανεπιστημίου ΑθηνώνΟι κομματικές φοιτητικές παρατάξεις δημιουργήθηκαν ή αναπτύχθηκαν από τα κόμματα μετά τη μεταπολίτευση, όταν οι κομματικές οργανώσεις προσπάθησαν και επέτυχαν να διεισδύσουν σε όλα τα συνδικαλιστικά όργανα.
Συνήθης πολιτική μέσα στις φοιτητικές παρατάξεις, με πρόσχημα τη βραχυπρόθεσμη εξυπηρέτηση των φοιτητών, ήταν και είναι ο επηρεασμός, ο φανατισμός για την εξυπηρέτηση των ευκαιριακών κομματικών συμφερόντων, έστω κι αν αυτά αντιστρατεύονται την ελευθερία, την έρευνα, τη διδασκαλία, την αναβάθμιση των σπουδών εν γένει. Πολλές φορές η αυταρχική συμπεριφορά, η περιφρονητική στάση και η αδιαφορία μερίδας των διδασκόντων δίδουν το πρόσχημα και τη νομιμοποιητική βάση για αντιδράσεις των παρατάξεων ή ορισμένων από αυτές. Οι εν λόγω αντιδράσεις συνήθως υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια της υπεράσπισης του δικαιολογημένου συμφέροντος των φοιτητών για την αξιοπρέπεια και την τήρηση της ακαδημαϊκής τάξης και οδηγούν σε βιαιότητες ή εξευτελιστική συμπεριφορά σε βάρος των συγκεκριμένων «παραβατών».
Τον τελευταίο καιρό, τέτοιου είδους αντιδράσεις, χωρίς πλέον πρόσχημα, επειδή... «δεν μας αρέσει η συγκεκριμένη εκδήλωση ή οι συμμετέχοντες ή το θέμα της θίγει δογματικά απολιθώματα ακραίων ιδεολογιών», πληθύνονται και οδηγούν σε φαινόμενα αντιδημοκρατικά, τα οποία οδηγούν σε ευτελισμό της ακαδημαϊκής - επιστημονικής εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η δικαιολογημένη ορισμένες φορές εκρηκτική συμπεριφορά των παρατάξεων, υπαγορευόμενη και ενισχυόμενη από το περιρρέον κοινωνικό φαινόμενο και οφειλόμενη και στο ευερέθιστον του νεαρού της ηλικίας, δεν δικαιολογεί την έκταση και την ένταση ορισμένων συμπεριφορών.
Και, επανερχόμενοι στις φοιτητικές παρατάξεις, χρήσιμο είναι να δούμε την πραγματική ανθρωπογεωγραφία των μελών και οπαδών. Οι περισσότεροι είναι φανατικοί κι έτσι ο ορίζοντας είναι από την αρχή προδιαγεγραμμένος. Πολλοί προσβλέπουν σε ποικίλα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οφέλη και έτσι εκπαιδεύονται στο «σχολείο», μαθαίνοντας τις αρχές και τις μεθόδους του πολιτικού - κομματικού συστήματος, που τις μεταφέρουν στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής κοινότητας. Ετσι, μέσα από την εκλογική δύναμη που διαθέτουν δημιουργούν σχέσεις αλληλεξαρτήσεως και με την καλή, αλλά και με τη σκοτεινή έννοια της λέξεως. Το κακό με τους πολιτικούς, σε σχέση με τις φοιτητικές παρατάξεις, είναι επίσης ότι υποστηρίζοντες και υποστηριζόμενοι ασκούν φιλοκομματική και συχνά μικροκομματική πολιτική, προς καταβαράθρωσιν του εκπαιδευτικού συστήματος. Στις φοιτητικές παρατάξεις συχνά παρεισφρέουν και συνήθως ηγούνται είτε οι φωνακλάδες, στην καλύτερη περίπτωση, οπότε οι φωνές καλύπτουν και εξοστρακίζουν τα επιχειρήματα, είτε οι μάχιμοι, οι οποίοι με συμπεριφορά λαϊκού ηγέτη ηγούνται της «επανάστασης» κατά του ακαδημαϊκού κατεστημένου και, χάριν της επανάστασης, ποδοπατούν και τα καλά, που υπάρχουν πολλά και αξιοπρόσεκτα, και τα κακά, που κατά κανόνα αναβιώνουν τάχιστα, όπως η λερναία ύδρα, μια και η βία δεν είναι αποδεδειγμένα ο προσφορότερος τρόπος καταπολέμησής των.
Οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι απέχουν ή αδιαφορούν, κουρασμένοι οι αρχαιότεροι, απογοητευμένοι οι νεότεροι, συντασσόμενοι με τη σιωπηρή, αμέτοχη πλειοψηφία, αντιδρώντας το πολύ σε πηγαδάκια ή συμμετέχοντας σε μικρής εμβέλειας και αποτελεσματικότητας κοινωνικό διάλογο και αντίλογο, αντί να ορθώσουν όλοι το ανάστημά τους ως ενεργοί πολίτες. Δείτε την κατάσταση τον τελευταίο καιρό: ξυλοδαρμοί, γιαουρτώματα καθηγητών, αποδοκιμασία με φωνασκίες και συγκεντρώσεις ομάδων πίεσης κατά τη διάρκεια των συνελεύσεων των οργάνων, με διανομή φυλλαδίων, όπου κατασυκοφαντούνται οι πανεπιστημιακοί που τολμούν να πουν τη γνώμη τους, όταν αυτή δεν αρέσει σε ορισμένες φοιτητικές παρατάξεις, με τοιχοκόλληση εφημερίδων, όπου με λόγια και εικόνες διασύρονται καθηγητές, αλλά και αντίπαλες παρατάξεις.
Υπήρξαν, βεβαίως, και υπάρχουν περιπτώσεις παρεμβάσεων των φοιτητικών παρατάξεων στη διοργάνωση συνεδρίων, ημερίδων κ.τ.λ., που έχουν ως σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών και όρων διδασκαλίας, παρεμβάσεις που εκπορεύονται από πραγματικό ενδιαφέρον για την εκπαίδευση.
Ο τελικός απολογισμός σε σχέση με τις φοιτητικές παρατάξεις είναι, δυστυχώς, αρνητικός έως τραυματικός.
Η πρόταση που οφείλει να αρθρώσει κάποιος που προέρχεται από τον κόσμο των ελληνικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και η οποία απορρέει από την εμπειρία και τον ορθό λόγο χωρίς πάθος και με αποδέκτη το περίσσευμα γενναιότητας και υψηλού πολιτικού φρονήματος είναι η κατάργηση των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων και η σύσταση στα μέλη της να ενταχθούν, αν το επιθυμούν, σε ομίλους και οργανώσεις, π.χ. στον «Ερευνητικό Ομιλο Φοιτητών Νομικής», προκειμένου για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής ή στο «Αιμοπετάλιο», που διαδίδει και πραγματοποιεί μέσα στο πανεπιστήμιο επιτυχώς την εθελοντική αιμοδοσία, οι οποίοι αποκλειστικό στόχο έχουν την αναβάθμιση των σπουδών και τη βελτίωση της φοιτητικής μέριμνας.
Η κατάργηση προϋποθέτει βεβαίως συναίνεση -των περισσοτέρων τουλάχιστον- και αποδοχή της αυτονόητης δημοκρατικής αρχής του αυτοκαθορισμού και του αυτοπροσδιορισμού καθώς και του απόλυτου σεβασμού της προσωπικότητας των μελών της κοινωνίας.
Οικονομία: φτάνουν τα μέτρα;
του Γιώργου Λακόπουλου
Ποιος θυμάται το παλιό διαφημιστικό σλόγκαν της Στατιστικής Υπηρεσίας ,με τον Σπύρο Παπαδόπουλο, «ωραίοι είμαστε- αλλά : πόσοι είμαστε;». Κάπως έτσι τείθεται το θέμα της οικονομίας αυτές τις μέρες. «Ωραία τα μέτρα αλλά: φτάνουν;».
Η απάντηση είναι ταυτοχρόνως: ναι, όχι, ίσως. Γιατί από μόνα τους τα μέτρα δεν είναι ούτε επαρκή, ούτε ανεπαρκή. Μπορεί να διευκόλυναν την Κομισιόν να πει δυο καλές κουβέντες. Μπορεί να άμβλυναν κάπως την επιθετικότητα των αγορών. Μπορεί να έδωσαν μια ανάσα στο Χρηματιστήριο. Μπορεί ακόμη να επέτρεψαν στο πολιτικό σύστημα να δείξει ότι διαθέτει ακόμη ψήγματα υπευθυνότητας. Αλλά τα μέτρα δεν είναι μια λογιστική εξέλιξη. Είναι μια πολιτική επιλογή που θα κριθεί στο χρόνο. Και θα κριθεί σε σχέση με δυο παράγοντες.
Πρώτον, τη συμπεριφορά του κράτους. Αν ο δημόσιος τομέας συνεχίσει να είναι βαρέλι χωρίς πάτο, όσα και να προσποριστεί με τα μέτρα, θα χαθούν όπως χάνονται ως τώρα. Και αν οι οικονομικές δοσοληψίες των φορέων του δημοσίου συνεχίζουν να κάνουν κάποιους πλούσιους, τα μέτρα απλώς θα τους διευκολύνουν να γίνουν πλουσιότερη. Δηλαδή αν συνεχιστεί η σπατάλη και η διαφθορά τα μέτρα θα ακυρωθούν.
Ο δεύτερος παράγοντας είναι η κοινωνία. Η αντίδραση της τόσο συνολικά όσο και κατά κλάδο , θα κρίνει την τύχη της επιχειρούμενης δημοσιονομικής εξυγίανσης. Και αυτή η αντίδραση θα κριθεί από τα στοιχεία δικαιοσύνης και αναπτυξιακής πνοής που θα χαρακτηρίσουν τις επόμενες κυβερνητικές παρεμβάσεις. Με πρώτη τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος.
Άρα γυρίζουμε εκεί από όπου έπρεπε να ξεκινήσουμε. Η ικανότητα της κυβέρνησης να μην μείνει στο πακέτο που εξάγγειλε ο Πρωθυπουργός, αλλά να προχωρήσει στις συμπληρωματικές κινήσεις με βάθος και διάρκεια , θα κρίνει το αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια : «Ωραίοι είμαστε- αλλά για πόσο;»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)